شبکه های زیر آبی حسگر بی سیم

تجهیزات زیر آبی که به حسگرهایی مجهز شده اند قادر خواهند بود تا اطلاعات علمی مورد نیاز خود را از زیر آب جمع آوری کنند. به منظور اینکه این اهداف محقق شود،

لازم است تا امکان مخابره بین تجهیزات زیر آبی فراهم گردد. مشابه  WSN گره های حسگر زیر آبی باید قابلیت خود شکل دهی داشته باشند یعنی بتوانند اطلاعات

حرکت موقعیت و پیکربندی را بین یکدیگر مبادله کنند و همچنین بتوانند داده های جمع آوری شده را از طریق یکدیگر به یک ایستگاه ساحلی برسانند.

کاربردهای شبکه های حسگر زیر آبی

  • کنترل و نظارت محیطی: شبکه های  حسگر زیر آبی می توانند جهت کنترل آلودگی های شیمیایی،بیولوژیکی و هسته ای مورد استفاده قرار گیرند.
  • تحقیقات زیر دریا: برای شناسایی میدان های نفتی زیر دریا و همچنین تعیین مسیر هایی برای کابل های زیر دریایی از این شبکه ها استفاده می شود.
  • جلوگیری از حوادث ناگوار:  هشدارهایی در مورد سونامی به نواحی ساحلی دریا بدهند.

معایب شبکه های حسگرهای زیرآبی

  1. هیچ کنترل بلادرنگی ندارد
  2.  نمی توان به صورت آنی پیکربندی را تغییر داد
  3. ظرفیت حافظه محدود است
  4. تشخیص خرابی تجهیزات امکان پذیر نیست

 

معماری مخابراتی:

دو معماری مخابراتی  زیرآبی  عبارتند از:

1- شبکه های حسگر زیرآبی دوبعدی ایستان برای کنترل کف دریا شامل حسگرهایی است که در کف دریا قرار می گیرند.

2- شبکه های حسگر زیرآبی سه بعدی ایستان برای کنترل ستونی دریا که بوسیله ی تکنیک های خاص،عمق دریا را کنترل می کنند و در نفشه برداری دریایی و یا کنترل

پدیده های دریایی مثل فرایندهای بیولوژیکی، جغرافیایی،شیمیایی و یا جریان های آب و آلودگی کاربرد دارند

 

تفاوت شبکه های حسگر زیرزمینی بی سیم با شبکه های حسگر زیرآبی بی سیم

تفاوت اساسی بین شبکه های حسگر زیرزمینی و زیرآبی وسیله ی ارتباط است. علاوه بر تکنیک های ارتباطی، تفاوت های زیر نیز مهم اند:

1-هزینه : علی رغم اینکه گره های حسگر زمینی بسیار ارزان هستند، حسگرهای زیرآبی وسایل گرانی هستند که این به علت گیرنده- فرستنده های پیچیده تر زیرآبی و نیاز به حفظ سخت افزار در شرایط محیطی زیرآبی می باشد.

2-گسترش : در حالیکه شبکه های حسگر زیرزمینی به صورت پر گسترش می یابند، در زیر آب گسترش شبکه با تنکی زیادی انجام می شود که این به خاطر هزینه زیاد حسگرها و چالش های مرتبط با گسترش شبکه در زیر آب می باشد.

3-توان : به خاطر فواصل بیشتر و پردازش سیگنال بیشتر در گیرنده برای جبران آسیب پذیرهای کانال، توان لازم برای مخابره ی صوتی زیرآبی بیشتر از مخابرات رادئویی زمینی است.

4-حافظه : در حالیکه گره های حسگر زمینی دارای ظرفیت بسیار محدود می باشند گره های حسگر زیرآبی نیازمند ذخیره سازی اطلاعات به خاطر تغییر مکرر کانال زیرآبی هستند.

5-همبستگی فضایی: اطلاعات دریافتی از حسگرهای زمینی ارتباط بیشتری با یکدیگر دارند و در عوض در شبکه های حسگر زیرآبی از آنجا که فاصله بین گره ها بیشتر است این اطلاعات وابستگی کمتری با یکدیگر دارند.

با تشکر از مهندس محسنی

با آرزوی موفقیت

اکبری

مرداد 95 . #مصاحبه